Te ideę mają moc… idee i myśli rzucone na podatny grunt sprawiają, że ludzie kwitną. To co się wydarza, to co się wydarzało wokół Orideii sprawia, że wciąż chce się ją rozwijać…. to jest inny zupełnie kanał niż Drogowskaz, który też prowadzę.. tutaj jest inny klimat… ta przystań jest już w pół mroku schowana i statki dziwne tu przybijają… jedne po pozycjonowanie, inne z ciekawości…. jeszcze inne gnane nieznanymi inspiracjami ducha… wszystko po to by coś zaiskrzyło, by w duszy coś zadrgało…. i wiem, że jeśli choć jedna osoba zaczęła spoglądać na siebie z większym zainteresowaniem i autorefleksją to strona jest warta wszystkich pieniędzy.

Siadłem do Oridei aby sprawdzić dlaczego od pewnego czasu nikt się nie zapisuje…. chyyym… podejrzana sprawa… okazało się, że wyłączyłem tę możliwość ot, taki właśnie czasem jestem… nie wiem dlaczego ktoś się tu zapisuje… ta strona nic nie oferuje.. prócz słów, prócz dość ciemnego klimatu… nocnego motyla… a jednak jest popularna i wiele osób się na nią zapisało… notabene jest 100 razy bardziej popularna jeśli chodzi o ilość użytkowników niż Drogowskaz! I to dosłownie… ale wciąż krążę wokół tematu.. wciąż piszę i tak właściwie to piszę o niczym… piszę by pisać, piszę by rozgrzać klawiaturę chyba bo z mojego pisania wiele sensu nie ma… ciekaw jestem czy ktoś doczyta do tego momentu… jeśli tak gratuluję… będzie coś wartościowego…?

Teoretycznie ze wszystkiego można wycisnąć coś wartościowego… w sumie nie istotne jest co się nam przydarza tylko co z tego wyciągamy… a ja zasiadłem do pisania gnany jakąś pustką, która gdzieś mnie tarmosiła…. tak sobie rozpatruję rzeczy, którymi się otoczyłem, które są przecież takie „ważne” i stwierdzam, że nie mają najmniejszego znaczenia bo tylko odciągają uwagę… sprawiają, że się angażujemy w coś zewnętrznego, zapominając o tym kim naprawdę jesteśmy… im bardziej coś do nas krzyczy z zewnątrz tym bardziej powinniśmy się skupić na tym kim na prawdę jesteśmy… po co się to coś wydarza… dokąd nas to prowadzi…

Z pewnym przerażeniem wręcz obserwuję, co się dzieje z naszą młodzieżą, z naszym społeczeństwem ogólnie… tak sobie myślę, że stoimy na głowach i zupełnie – przynajmniej większość, którą obserwuje nie potrafi żyć, nie wie o co chodzi, gdzie jest i po co jest… wszechobecne media, mody, polityki, wydarzenia, wychowanie tak nas ukierunkowały, że nie żyjemy wewnątrz tylko reagujemy na zewnątrz…. nasze życie to ciągła reakcja na bodźce z zewnątrz… oczywiście, my je przyciągamy i generujemy ale nie mamy tego świadomości i do póki jej mieć nie będziemy to będziemy do siebie przyciągać przeróżne masakry, które mają nam uświadomić, że za wszystko sami jesteśmy odpowiedzialni ale ponieważ tego nie wiemy więc walimy w siebie czym się da… a ponieważ komuś pasuje aby tłum, szara masa czyli my była ciemna, zacofana i brodziła w swoim szambie więc wciąż jesteśmy zasypywani bodźcami które mają nas odciągnąć od refleksji nad życiem i nami w nim.

To jest prawda najskrzętniej skrywana przez wieki. Ta prawda miała być skrywana i była – piszę to od razu, żeby rozładować ewentualną złość, która by się mogła wzbierać, że „ktoś nas tak urządził” – spokojnie, jeśli się wściekniemy na to, to pogrążymy się w walce i zamęcie i w sumie przegramy… nie musimy walczyć…. jesteśmy ponad to… prawda nas wyswobodzi….

Teraz właśnie jest czas prawdy… teraz jest czas kiedy odkrywamy nasze ja… nasze duchowe istnienie i to w jakim świecie jesteśmy… odkrywamy siebie jako współtwórców tego co się dokoła nas dzieje… i to bardzo istotnych współtwórców bo o wszystkim co się w naszym życiu dzieje sami decydujemy… to może się wydawać naciągane… jak to o wszystkim? Tak, po prostu… jeśli tego tak nie postrzegamy to oznaka jest tylko taka, że nasza świadomość jeszcze nie dorosła do tego… tak samo jak małe dzieci nie rodzą się z umiejętnością prowadzenia samochodu tak samo my musimy dorosnąć do pewnych rzeczy aby ogarnąć świadomie siebie, swoje umiejętności i zacząć działać świadomie we współpracy z Wszechświatem…. Tak na prawdę to jesteśmy jego integralną częścią. Jego ręką, nogą, ustami… on nami śpiewa, tańczy, tworzy, pracuje… my na prawdę żyjemy dopiero wtedy gdy rozpoznamy to i żyjemy w raz z nim tworząc i pracując dla ogółu…. nie znajdziesz innego, trwałego szczęścia – prawdziwego szczęścia jak tylko odkrywając swą jedność ze wszystkim co jest i poświęcając się, oddając pracy dla ogółu…

Ot,  i tyle…. taka inspiracja na dziś. Ta strona ma duże możliwości. Kategorii natworzone z przeróżnych dziedzin życia… wierzę, że czas pozwoli aby zapełnić je tekstami… warto się inspirować… pisząc, czytając… komentując… zrób eksperyment… skomentuj ten wątek… napisz coś z intencją zbudowania siebie i społeczności. Będziesz zaskoczony, zaskoczona, że Ci z serca coś popłynie… popłynie wiedza i słowa… tylko się nie blokuj, nie nastawiaj… posyłam Ci całe mnóstwo dobrej, wspierającej energii, niech Cię wzmocni, oczyści i pobłogosławi… nie musisz nic, wszystko możesz….

Powodzenia, zawsze jest Ktoś z Tobą…. wołaj, jesteśmy razem.

Żyliśmy w epoce strachu. Strachu przed nieznanym, przed zagrożeniem, przed głodem, opuszczeniem, samotnością, biedą… teraz to się kończy…. teraz nadchodzi era doświadczania. Teraz jesteśmy już jej wykonawcami. Teraz zaczynamy rozpoznawać grę naszego ego i dostrzegamy że strach ma wielkie oczy a tak na prawdę wynika tylko z tego, że ego jest przekonane o swej samotności. O tym, że samotnie żyje we wrogim świecie. W związku z tym podświadomie robi ze wszystkich i wszystkiego wroga i stara się utwierdzić w przekonaniu, że trzeba się bać. Tak jest teraz, było. I miało tak być bo nauki z tego będą wielkie ale teraz nadchodzi nowa epoka. Epoka doświadczania.

Nie będziemy się już bali ale będziemy doświadczali. Będziemy wyglądali i przyciągali do siebie doświaczenia i ludzi aby wzbogacić siebie i innych – cały swój świat o nowe piękne doznania, doświadczenia, które pozwolą być jeszcze lepszym samym sobą. Dostrzeżemy, że świat jest jednym, wielkim systemem miłości i nie ma się czego bać, bo to jest tak jakbyśmy się bali własnej ręki… Jasne. Jeśli zechcemy to tą ręką sobie możemy zrobić krzywdę ale czy tego chcemy? Czy mamy się bać potencjalnego zła? Po co? Teraz już tego nie będzie. Teraz ręka będzie pracowała dla ogólnego dobra. po to by zrobić całemu systemowi dobrze.

Nasz świat teraz już powinien zaczynać przypominać świat idealny. Czyli powinniśmy postrzegać wszystkich i wszystko wkoło jako cześć nas samych. Taką samą istotę jak my. Jesteśmy jednym organizmem. To oznaczać będzie, że nikt o nikim źle myśleć nie będzie bo to jak by chciał zaszkodzić samemu sobie. Zniknie też oczywiście coś takiego jak złe postrzeganie nas samych bo nowy paradygmat mówi o tym, że jesteśmy doskonałymi, duchowymi istotami, doświadczającymi życia na ziemi po to by ewoluować. Że świat i my sami to konstrukcja miłości, którą wypełniają ludzie i inne istoty żyjące propagujące miłość i dobre, wzajemne współżycie i współtworzenie coraz lepszej wersji świata i siebie samych.

Zmiany są przed nami. Zmiany już się dzieją więc… nie oceniaj się, nie patrz na siebie negatwywnie. Przytul się do siebie. Przytul się do swego serca bo jesteś tu i teraz i sam fakt tego że tu jesteś świadczy o Twej wielkości i potędze. Jesteśmy istotami duchowymi. To co obecnie jest lansowane w społeczeństwie: kariera, moda, pieniądze to tylko obszarty na których ma się rozrastać duchowa tożsamość, nasza istota i nie mają same w sobie żadnego znaczenia… my im je nadajemy. O wiele prawdziwszy i wartościowszy jest człowiek, który nawet leżąc w rynsztoku zachowuje świadomość siebie i promieniuje miłością i autentycznością (choć sama wibracja miłości automatycznie przyciąga obfitość) niż ten, który bryluje na salonach, ma wielki dom i tak zwaną karierę ale jest zaślepiony nimi, nie widzi ludzi, nie widzi siebie samego i myśli że odniósł sukces bo ma to wszystko… tak naprawdę to to wszystko ma jego…

Więc, nie martw się! Uśmiechnij się! Uszy do góry i działaj. Żyj. Jesteś istotą duchową, bądź tego świadom, bądź obecny, przytomny, odważny by wyrażać siebie bez skrępowania. Bądź tym Kim i Czym na prawdę jesteś… poczuj Jedność, poczuj połączenie ze wszystkim i wszystkimi… zatop się, rozpuść się we własnej niewinności… przestań walczyć. Przestań się szamotać… nie jesteś sam… to iluzja, która jest podtrzymywana po to by utrzymać Cię w stanie wewnętrznego zaślepienia… otwórz oczy, obudź się… już widać normalność, już widać koniec… może on być dla Ciebie bardzo bliski… może on być już teraz… po prostu… niebo nie jest gdzieś tam, czymś niewiadomo jakim i czym… niebo to stan umysłu i Twego serca… niebo to połączenie umysłu, serca, ducha i ciała w jedno. To kwestia chęci. Nikt za Ciebie nie musi umierać, nikt nie niesie Twoich win i krzywd.. nie daj sobie wmówić, że jesteś grzesznikiem… Ci, którzy potrzebują diabła będą wciąż go wzywać aby Cię trzymać w strachu i w poczuciu winy… nie daj się… jesteś tu i teraz, żyjesz w świecie, który może Cię wznieść, nakarmić, ochronić… jesteś jego nieodłączną częścią.. Tworzysz go w harmonii swego serca… czego się tu bać? Strach to iluzja.. trzymała nas ona w szachu przez długie wieki… teraz już nadszedł jej koniec… teraz jest czas doświadczeń… doświadczeń własnej, nieograniczonej wolności i piękna.

Trzymaj się swego serca, bo Ziemia jest na ostrym wirażu. Wyjdzie na prostą i będzie już dobrze.

Nie jesteś sam. To największa z możliwych iluzji.. zawsze jest z Tobą ktoś ze świata duchowego… nie dostrzegamy tego, nie mamy świadomości tego ale to fakt. Zawsze jesteś pod opieką i prowadzony. Czasem tylko nie rozumiemy miejsc i celu dokąd nas się prowadzi. Rodzi się lęk i ból… strach. Ale to dlatego, że wierzymy w ślepy los, szczęście lub pecha… ale to tylko… cała machina życia zwana światem. Ty jesteś początkiem i końcem tego co się dzieje w Twoim życiu. Teraz. Zawsze teraz.

Po to jest to wszystko aby właśnie dostrzec, samemu lub najczęściej z pomocą innych bezsens i wieczną szamotaninę takiego życia i ZECHCIEĆ czegoś innego… uwierzyć że może być i powinno być inaczej… wtedy zaczynamy wołać Boga…. wtedy zaczynamy desperacko wołać Boga i właśnie po to jest to wszystko… po to i dlatego jest nam źle, jesteśmy słabi i bez sił, bez wiary, nadziei … tylko wtedy jesteśmy otwarci na pomoc i skłonni by zacząć szukać… i tu się właśnie zaczyna rozwój….

Niestety, na ten naturalny stan rzeczy położyły rękę przeróżne systemy religijne, które powiedziały (nie wszystkie), żeś grzesznik i że tak jest normalnie…. (aby zapewnić sobie rządy i nowych wiernych)… że tu, teraz, żyjąc na Ziemi masz się męczyć, czuć winny i mieć obraz siebie jako niegodnego grzesznika, bo tak jest….. a to mija się z prawdą…. jednak musiano być tak powiedziane aby teraz, w obliczu nowej prawdy nastało wielkie przebudzenie…. to tak jakby orzeł uświadomił sobie, że jest orłem, a nie kurą jak mu do tej pory wmawiano… teraz zerwie się do lotu i będzie przeżywał ekstazę wolności i radość z wielkiego przebudzenia…. tego by nie było gdyby nie te „kuracze losy”…..

Wracając do obrazu samego siebie warto i to bardzo warto definiować go co dzień od nowa…. patrzeć jakim się jest – mówi o tym cała Twoja rzeczywistość, którą na co dzień w każdej chwili postrzegasz i wybierać to, co uważasz, że warto by było przeżyć, zamanifestować jako Twoje namacalne doświadczenie…. zabawa robi się o wiele bardziej ciekawa i łatwa jeśli uzmysłowisz sobie, że jesteś orłem…. o ile odrzucisz ograniczający obraz siebie…. nie ważne czy to wiary w to, że jesteś nędznym grzesznikiem czy to obraz siebie jako ofiary systemu, rodziców, męża, żony, polityki czy sąsiada…. w tej chwili na Ziemi żyje pewnie z 6 miliardów ofiar i katów… jedni krzywdzą innych i siebie nawzajem i to jest i powód do zadumy i zarazem powód do tego by zakasać rękawy i wziąć się do życia i świadomego kształtowania, modelowania przede wszystkim siebie – bo to konieczny pierwszy etap wszelkich zmian, a później i całego naszego otoczenia… nie da się być zdrowym samemu…. wszak, wszyscy Jedno jesteśmy….

A Ty? Jaki masz obraz samego siebie? Samej siebie? Czyją jesteś ofiarą? Komu oddałeś swój los? Rodzinie? Politykom? Kim usprawiedliwiasz to jaki jesteś? Bogiem? To ulubiona wymówka ludzi w pewnych kręgach… „jakiego mnie Boże stworzyłeś takiego mnie masz…” Bóg nigdy nie chce Twej niedoli… tego byś myślał o sobie, że jesteś słaby, zły, grzeszny, nikczemny… tego chcą inni ludzie, którym pasuje to abyś tak myślał o sobie bo wtedy będziesz robił to co oni Ci każą… ale już skończył się czas gdy taka wiara, takie ich zachowanie było tolerowane…. teraz zerwiemy się do lotu… tak właściwie to… Ziemia, to planeta Orłów…. a my, Polacy mamy orła w godle….

zechciej zobaczyć się w lepszym świetle… zechciej przyjąć do swojej świadomości myśl, że jesteś odpowiedzialny za swoje życie bo to Ty decydujesz co działa w Twoim świecie a co nie… Ty decydujesz komu się kłaniasz i przed kim uciekasz… Ty…. jeśli stwierdziłeś, że nie masz na nic wpływu bo wszystko Bóg za Ciebie załatwia, robi, decyduje to oddałeś swe życie, powiedziałeś, że umywasz ręce i „niech się dzieje wola nieba”… jest dobrze jeśli wierzysz w to, że jesteś dobry i że Bóg to sama miłość, wtedy, na takim nieświadomym autopilocie będziesz jechać przez kolejne życia, też w nieskończoność…. jeżeli jednak wierzysz w to, że Bóg może karać za grzechy, zsyłać do piekła i nienawidzić to masz gorzej… bo będziesz żył w strachu i bezsilności…

Za to, jeśli stwierdzisz, że nie jesteś grzesznikiem, jesteś człowiekiem, poszukiwaczem prawdy o samym sobie… żyjesz w cudowny, ciekawym świecie który odzwierciedla Twoje przekonanie o nim i o samym sobie, to życie stanie się ciekawą przygodą… zaczniesz świadomie decydować co byś chciał przeżyć, jaki chciałbyś być, co chciałbyś zamanifestować w tym ziemskim kolektywie… i wtedy…. i wtedy Bóg, Świat, System, całe stworzenie, które jest w wyższych niż nasz wymiarach, widząc takiego świadomego podróżnika, widząc taką rozbudzoną świadomość pobiegnie do Ciebie niosąc Ci dary, błogosławiąc i inspirując by dawać jeszcze więcej i być jeszcze lepszym…. by wciąż i wciąż stawać się coraz lepszą wersją samego siebie… by wciąż definiować swój obraz samego siebie… świata w jakim się żyje…. mamy wielką moc…. oddałeś ją komuś czy też ODWAŻYSZ się ją wziąć i używać w zgodzie z całą resztą świata? Po to żyjemy…..

Tak sobie pomyślałem, że dobrze jest jak jest źle… jak gniecie, jak gnębi, jak się dzieje nie po myśli… wtedy zaczynamy działać, zaczynamy się spinać, aktywować naszą kreatywność… stajemy się lepsi! Oczywiście, warunek niezbędny.. nie możemy się bać… znaczy strach nie może paraliżować… on może ewentualnie stymulować, dawać kopa…. Czyli dobrze jest gdy jest źle…. bo to sprawia, że się staramy…. że rośniemy… dobro nas usypia… sprawia, że się degenerujemy… wpadamy w nałogi… szukamy czegoś co by nas zaspokoiło.. zapełniło pustkę, którą czujemy…. jest picie, ćpanie, seksoholiz i inne „holizmy” i zaczyna się rozkład….

Czyli wygląda na to, że cywilizacja zachodu ma lekko gorzej… jest usypiana… degeneruje się… ktoś kto był w Angli i widzi w jakim stanie jest tamtejsza młodzież przyzna rację… dobrobyt rozkleja….

Po co to piszę…. byś życzliwiej spojrzał na to co Cię otacza, co sam wykreowałeś, wykreowałaś… by łatwiej było spojrzeć na wszystko nie jak na przekleństwo, coś co ma Cię zabić i zgnębić tylko jak na coś co Cię dopinguje do zmian. Do wzrostu, do tego by być lepszym BARDZIEJ ŚWIADOMYM…. bo… stary slogan dziś na prawdę nabiera większego znaczenia… „Prawda Cię wyzwoli”… i gdy odnajdziemy w naszym otoczeniu ślady prowadzącej nas wyższej siły… wszystko będzie lżejsze….

I dlatego wszyscy jesteśmy tu jeden dla drugiego… jesteśmy tu nie po to by było nam miło, samym… jesteśmy tu by wszyscy, jako społeczeństwo wznieśli się na wyżyny cywilizacyjne… robimy to. Każdy z nas, tak jak potrafi… a Polska i Polacy… mamy sporo roboty do zrobienia… oooj, będzie się działo więc cieszmy się!

Z serdecznym pozdrowieniem
Kris

Ok, do rzeczy! Kochani! Życzę Wam wszystkiego świadomego! Wszystkiego co piękne, zdrowie, radosne, inspirujące… niech wszystko dla Was takie będzie… niech Wasza świadomość zawsze we wszystkim szuka najlepszego, niech dąży do najlepszego, do pięknego, do wspólnego mianownika… do synergicznej, radosnej współpracy, współistnienia… Niech miłość, lekkość i niewinność będzie waszym znakiem rozpoznawczym, godłem, które niesie każdy świadomy swej istoty człowiek… niech radość Was nie opuszcza a WDZIĘCZNOŚĆ za życie i świat cały, za to kim się jest i gdzie się jest rozpuszcza wszystkie ego iluzje…. niech lekkość i świadoma pomyślność was prowadzą w tym czasie świąt, w nowym, wierzę, że wspaniałym 2010 roku i przez całe życie… powierzam Was Naszemu Ojcu/Matce….

I DEMENTUJĘ PLOTKI JAKOBY ORIDEA PRZESTAŁA DZIAŁAĆ!! To pomówienia choć w świetle mej ostatniej, znikomej aktywności na niej w pełni zrozumiałe… jest Ona jednak zbyt piękna by tak ją zostawić… będzie sobie tu kwitła… do końca świata

z serdecznym pozdrowieniem Kochani
Kris.

ps. nie piszę do pojedyńczej osoby jako do pojedynczej osoby bo chcę pomóc rozpuszczać ego… to, że się podpisuję jako „Kris” to też duże naciągnięcie i optymizm… ale… na ten czas jest doskonale… Hej kochani… pięknie jest! Wszystkiego Dobrego! :):)

Wszyscy tak się zapędziliśmy w tym społecznym teatrzyku, że pozapominaliśmy kim tak naprawdę jesteśmy. Odgrywamy te nasze społeczne role ze śmiertelną powagą ale…. to nie jest to po co tu jesteśmy. To tylko środek aby odkryć to po co tu jesteśmy. We wszystkim, w każdej dziedzinie życia. W każdej czynności jesteś w stanie się odrodzić i osiągnąć szczęście. Małe Nieba, wniebowstąpienia przeżywamy bardzo często… nie zauważamy ich lub nie doceniamy tych naszych cudnych chwil gdy wszystko się do nas uśmiecha a my witamy całość istnienia z życzliwością i dobrym uśmiechem. Wszyscy mamy jakieś dziwne oczekiwania że wniebowstąpienie to będą fanfary, gongi, chóry anielskie i inne średniowieczne bajki nie będzie tak! Nie ma tak! W niebowstępienie jest za każdym razem gdy reagujesz miłością na codzienność. Gdy uśmiechasz się życzliwie i dobrem ogarniasz bliskich. Gdy pojawia się w Twojej głowie dobry nastrój. Gdy czujesz się lżejszy, lepszy, gdy niewiadomo dlaczego rozjaśniasz się uśmiechem – rozkwitasz jak kwiat paproci w noc świętojańską. Jesteś piękny/piękna bo jesteś sobą, jesteś szczery, otwarty i promieniujesz dobrem… jesteś w Niebie. To jest Niebo. Niebo jest tam gdzie Ty. Tu gdzie Ty. Niebo zstępuje przez Ciebie i rozświetla cały Twój świat. Ciesz się każdym jego skrawkiem, każdym jego okruchem. Niebo to miłość, która Cię porusza, którą oddychasz, niebo to życie bez strachu.

Zainspirowany? Zainspirowana? Kochani…. Życie jest piękne i będzie jeszcze piękniej.
Z serdecznym pozdrowieniem
Kris

Po co żyjemy? Skąd takie pytanie? Wczoraj, dużo czasu zainwestowałem w działalność biznesową – to nie to. To nic nie daje. Fakt, jest satysfakcja, gdy uda się zrobić coś, zrealizować jakiś projekt, ale też jest to takie jakieś puste… Bez smaku… Wszystko, dlatego, że nie ma ludzi…a żyjemy po to by się integrować, by się komunikować, by się wspólnie bawić, synergicznie współdziałać, współtworzyć… Jeżeli jesteśmy samotni, nastawieni tylko na samodzielne działanie to będzie nam się źle działo.

Życie to smakowanie każdej chwili. To przenikanie każdego momentu swoim umysłem. To rozpoznawanie śladów swej działalności. To rozpoznawanie swych intencji. To odkrywanie tego, kim się jest i gdzie się jest… Dochodzenie do wielu ciekawych odkryć… Życie to łapanie pyłku krążącego w powietrzu w rozgrzany letni dzień…. to łapanie babiego lata…. To wąchanie kwiatów, to zachwyt nad normalną codziennością… To jest życie. Jestem obecny w tu i teraz, doświadczam tego, że myślę, że piszę, że stukam na klawiaturze… Doświadczam tego procesu myślowego, który zachodzi w mojej głowie.. Zapisuje myśli, które się pojawiają, których przecież nie wymyśliłem… Zaprosiłem je do swego umysłu zasiadając z intencją napisania tego tekstu… Skąd one się biorą? Kto mi je podsuwa? Z jakiego nieprzebranego oceanu myśli i idei one pochodzą? Kim ja jestem, że mam do niego dostęp? Jakże jest szczęśliwy każdy myślący, bo przecież samym tym bierze współudział we wspaniałym procesie zwanym życiem – istnieniem.

Więc, po co żyjemy? Temat jest szeroki jak rzeka. Żyjemy dla siebie na wzajem. Żyjemy dla relacji. Żyjemy, aby wspólnie się o siebie ostrzyć, szlifować, budować. Żyjemy w społeczeństwie i jesteśmy na wskroś społeczni a jak to wygląda teraz? Teraz, dzięki telewizji i ogólnemu brakowi wiedzy o nas samych zmykamy sie w czterech ścianach, włączamy telewizor i zapadamy się w odmóżdżającej rozrywce… Zapadamy coraz bardziej w ego iluzję samotności. Ktoś nam wmówił, że sukcesem jest zrobienie pieniędzy i kariery, ŻE PO TO ŻYJEMY…., a że duża plazma na ścianie, wszelkie gadżety elektroniczne to symbolizują więc zatracamy się każdym tego przejawem… a życie to coś znacznie więcej niż nowy telewizor czy samochód…
Po co są związki? Związki nam pozwalają rozumieć coraz lepiej siebie samych. Związki sprawiają, że zaczynamy dostrzegać, że coraz mniej jest tego, co nas różni od innych a co raz więcej wspólnych rzeczy. Związki sprawiają, że zaczynamy oduczać się egoizmu. Związek to odważna wyprawa na poszukiwanie prawdy o nas samych. Jasne. Nie tylko związkiem można odkryć tę prawdę… Właściwie to nie znam ludzi, którzy będąc w związku odkryli Prawdę! Jeżeli ktoś ją odkrył i urzeczywistnił to zazwyczaj był samotny, samodzielny, samowystarczalny, ale… Nie miał kłopotów ze związkami i był samotny, bo chciał, bo taki był jego wybór a nie, dlatego, że nie potrafił utrzymać związku. Więc życie to też i związki i choć są w nich różne chwile to zawsze, nawet w tych trudnych chwilach a może nawet właśnie najbardziej w tych trudnych chwilach związki pomagają wznieść się w swej samoświadomości.
Więc, po co żyjemy? By się realizować? By się rozwijać… By z pomysłem i autorefleksją zasiadać przed stołem dnia codziennego i spożywać świadomie i z namysłem nasze potrawy, które nam kucharz Życiem zwany nałożył… Delektujmy się tymi potrawami i nie starajmy się jeść za szybko i niedbale… To wywołuje niestrawność…. Do tego właśnie odnosi się gdzieś tam wbity w podświadomości przekaz „nie odchodź od stołu do póki wszystkiego nie zjesz… To grzech zostawić jedzenie na talerzu…” To właśnie chodzi o naszą codzienność… „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj….” Każdy nasz oddech, każda chwila, każda reakcja mniej lub bardziej świadoma to kolejne kęsy, które przeżuwamy…. Wszystko to sprawia, że rośniemy, że jesteśmy, co raz to bardziej i bardziej świadomi…
Żyjmy tu dla siebie na wzajem. Jesteśmy tu jeden dla drugiego. Jednym z większych pomieszań naszego wieku, naszych czasów jest wszechobecna alienacja, znieczulica… Brak umiejętności komunikacyjnych… Nie potrafimy się wspólnie i bez zażenowania śmiać. Nie potrafimy dawać bez oczekiwań i brać bez zobowiązań… I po to by się tego nauczyć też żyjemy…
Żyjemy, aby zrównoważyć nasze męskie i żeńskie aspekty, bo gdzieś tam, w wyższym stanie świadomości nie będzie płci… Płeć jest teraz tu i my jej używamy, aby lepiej się uczyć, aby bardziej doświadczać polaryzacji, ale to też jest tylko narzędziem, które dobre Życie nam daje dla naszej nauki….
I żyjemy tu też, aby uwolnić się od zaklętego tańca kata i ofiary. Aby uwolnić się od winy, poczucia grzechu, małości… Aby odnaleźć swe czyste boskie Korzenie… Swe prawdziwe dziedzictwo… To jest droga świadomości, droga radości, droga niewinności… Droga coraz większego uwalniania się do ego… Droga odnajdywania części samego siebie w całym świecie i… Jedno, co mnie urzekło… Nie ma mocy w nas.. My jesteśmy w mocy i jej wynikiem, jej dzieckiem, jej kreacją… Jak uważasz, że moc jest w Tobie to uważaj… Bo wstrząsać będzie….
Po co żyjemy? By słuchać muzyki w ten pochmurny dzień, by pisać to wszystko, by czerpać radość z istnienia w Boskim świecie… By się śmiać i smucić. By cierpieć i świętować… To wszystko to klasy, lekcje dla naszej świadomości… Po co żyć? Bo to niesamowita frajda!
„W życiu piękne są tylko chwile” śpiewał Rysiek… Niech te chwile trwają wiecznie dla Ciebie… I całego Twego świata.
Z serdecznym pozdrowieniem Przyjacielu, Przyjaciółko

Duma sprawia, że rośniemy w naszych oczach. Duma pozwala zachować kierunek, iść wyznaczoną drogą. Nie raz pewnie słyszałeś lub sam używałeś „no duma nie pozwala mi tego zrobić”. Duma to to bardzo zdrowy i silny mechanizm działający wokół Twoich identyfikacji, Twoich wyborów. Duma sprawia, że rośniesz i że idziesz i rozwijasz się w danym kierunku… Jednak duma jest też wymagająca. Nie możesz stać się jej poddanym, uzależnić się od niej… działać tylko dla niej, pod jej dyktando, bo wtedy staje się wynaturzona i zaczyna być pychą.

Duma wyrasta na miłości. Na zdrowym podejściu do samego siebie, do świata. Duma nie zniewala. Jest ciągle rozwijającym się i dynamicznym procesem. Osobowość dumna ma zaufanie do świata i do siebie i wie, że może być tylko lepiej. Osobowość dumna wciąż się rozwija i nie boi się stracić swej pozycji. Ona jest pewna swego. Niewinna i lekka. Pycha za to to osobowość strachu, krzywdy, poczucia winy. To wszystko wynaturza tę czystą energię do postaci pychy.

Człowiek pyszny się boi. Boi się tego, że straci to co już ma. Że tak misternie utkany, ułożony świat jaki sobie wyrobił ktoś może zniszczyć. Pycha jest przerażona tym, że ktoś może jej zarzucić niekompetencje, brak umiejętności, kwalifikacji. Pycha jest przerażona tym, że ktoś może przejrzeć jej prawdziwe oblicze. To oblicze jest pełne strachu i niepewności choć tak bardzo stara się je ukryć różnymi maskami, Róznymi akcjami, atakami, fobiami, agresjami… pycha stoi u progu prawie wszystkich wynaturzonych ludzkich zachowań. Wszyscy czujemy się mniej lub bardziej skrzywdzeni przez los, jako ofiary złego świata a czujemy że on powinien leżeć u naszych stóp…

Pycha wciąż potrzebuje kolejnych potwierdzeń tego jaka jest wielka i wspaniała. Wszyscy powinni jej służyć i lizać jej stopy… ona by wtedy łaskawie może na kogoś spojrzała…. pycha jest niezwykle wrażliwa na każdy gest, każdą nieprzyjazną reakcje, którą od razu traktuję jako atak na największą świętość – nią samą… pycha wrzuca nas do piekła ciągłych ocen, porównań, rywalizacji… duma sprawia, że stajesz się coraz bardziej wolny, jesteś ponad to ale nie wywyższasz się, po prostu nie interesuje Cię nic takiego. Rozpoznajesz własną wartość. Wiesz, że życie to ciągły rozwój i niekończąca się droga. Dziś jesteś lepszy niż byłeś wczoraj ale na pewno masz całą masę do roboty…. i radością i pokorą to przyjmujesz…. duma pomimo wszystko potrafi być pokorna i nie boi się że ktoś będzie od niej większy… to normalne. To normalne i z tego płynie pokój…

A pycha Cię coraz bardziej zniewala. Pycha stawia Cię w centrum Twego przestraszonego świata. Mówi Ci, że wszyscy są przeciwko Tobie i że Ty, jedyny, dumny, dzielny, najlepszy… romantyczny do szpiku kości jedynie się liczysz….. Pycha jest produktem samotnego, wystraszonego i zranionego ego a duma jest produktem zdrowego samorozpoznania. Opartego o prawdę, zaufanie i miłość.

Duma to niezależność a pycha to niewola…

Czy jesteś dumny czy pyszny? Pytanie za 100 punktów.

Każdy z nas to mieszanka tych sił. W jednym aspekcie odczuwam zdrową dumę, zadowolenie z siebie a w innym jestem pyszny i wystraszony, że ktoś się dowie, że jestem pyszny i wystraszony. My ludzie to jesteśmy takie cudowne zakrętasy że aż nie do wiary.

Jak walczyć z pychą? Nie walczyć. Po prostu ją obserwować. Świadomie patrzeć dlaczego zachowujemy się tak a nie inaczej.. o co chodzi, dokąd nas to prowadzi… kto sprawił, że zaczęliśmy popadać w taką iluzję? I nie osądzaj, nie oskarżaj… szkoda energii. Napisz swój przypadek. Podziel się incognito z ludźmi tym co się zrealizowało przez Ciebie… po to może właśnie się to dzieje…? Może po to jesteś taki słaby aby dać przykład temu jak wstajesz silny i pomóc innym powstać. To jest zmiana paradygmatu Przyjacielu, Przyjaciółko. Nie szukaj winnych… szukaj darczyńców… choć to nie łatwa wyprawa.

Świadomie przez Życie, drogą, do samego siebie. Do miłości i pełnej akceptacji i siebie samego i całego świata.

wiesz, że wszystkie Twoje problemy leżą w Twoim obrazie postrzegania samego siebie? W braku akceptacji? pewnie wiesz… i pewnie też wiesz, że sam, sama wszystko możesz zmienić… pewnie wiesz… czego Ci trzeba do tego by zacząć zmieniać? Towarzystwa? Czasem przeszkadza.. wiesz, że diamenty rodzą się w ciemności i pod wielkim ciśnieniem… i długo….. ale jeśli potrzebujesz wsparcia, jeśli potrzebujesz ciepłej myśli, życzliwego wsparcia to właśnie tu jest Oridea. Napisz, daj znać. Komentarz… zostaw swój ślad energetyczny.. to dla nas to wszystko. Wszyscy tu jesteśmy jeden dla drugiego. Jesteśmy jednym ciałem.

Pozdrawiam serdecznie
Kris
ps. i tak wolę być pokorny ale… nawet pokora jest powodem do domy… eeh. Nie tak łatwo się uwolnić od ego… ego i jego zabawki…

z serdecznością

Gdybyśmy chcieli tak od razu do Nieba i nie chcieli przez to wszystko przechodzić to by nas tu nie było. My nie dość, że chcieliśmy, to jeszcze wiedzieliśmy mniej więcej jak będzie. Mniej więcej bo z człowiekiem to nigdy nic nie wiadomo… Jesteśmy stworzeniami energatyczno duchowymi używającymi ciał fizycznych i doświadczającymi iluzji oddzielenia i żyjącymi w nieświadomości. Na nas działają bardzo duże siły z Kosmosu i z naszej wielowymiarowej rzeczywistości a że my, takie Boże owieczki… baranki stadnie na rzeź prowadzone nie mamy świadomości tego jakimi prawami rządzi się duch więc nie zwracamy na niego żadnej uwagi co sprawia, że nie chronimy się, nie znamy praw i zasad działania naszego świata, życia i nas samych. A to jest rewelacyjna sytuacja dla wszelkiego rodzaju istot, które mając świadomość mogą nam wkręcać co chcą.

Walka dobra i zła… nie, to złe słowo… to odwieczny taniec dobra i zła.. to jak tango, taniec godowy w czasie którego dochodzi do iskrzenia, wrzenia, czasem bólu wciąż trwa i przynosi efekty w skali świata. Wielowszechświata. Teraz, dla naszego skrawku kosmosu, tej części zwanej drogą mleczną jest czas szczególny bo kończy się epoka ciemności i nieświadomości a zaczyna się epoka światła i świadomości. Coś co trwało 26000 lat teraz się kończy – dokładnie cykl zamyka się 21.12.2012 i po tym już będzie tylko lepiej więc czy warto wytrzymać?

Warto. Bardzo warto. Większość z nas jest tu po raz enty… nasza wielowcieleniowa podróż trwa już setki, tysiące lat. Wielu z nas przybyło tu na Ziemie z innych galaktyk i systemów aby wziąć udział w tej kosmicznej zabawie. W tym wielkim cudzie i niesamowitym zjawisku jakim będzie przebudzenie całej planety do kosmicznej świadomości. To się dzieje TERAZ. Nami. My to robimy. A sytuacja jest wyjątkowa bo Ziemia jest najstarszą planetą, na niej powstała pierwsza cywilizacja. na niej nastąpiło największe oddzielenie i zapomnienie w dziejach kosmosu i teraz nastąpi też największy, tryumfalny powrót i na prawdę… to jest coś tak wielkiego, że nawet odpust w Pacanowie niech się schowa przy tym… :):)

Więc wytrzymaj. Wytrzymaj nawet jak wyjątkowo wieje Ci w twarz. Jeśli wszystko idzie pod górę… to może świadczyć o tym, że jesteś już blisko rozwiązania, że przechodzisz ostateczne, uszlachetniające testy. Może. A może też być tak, że Świat KRZYCZY Ci tymi zdarzeniami prosto w nos „obudź się Łosiu! Klępo Jedna Kochana! Przestań gonić wreszcie za tymi dziwnymi rzeczami, uspokój się… zastanów się kim jesteś” Może. Naszym jednym z największych problemów w tych czasach jest nasze Ego. Jeszcze napompowane rozmaitymi sekretami, rozwojami, sukcesami… to wszystko jest niby dobre, niby potrzebne ale też wszystko niebezpiecznie nadyma ego, które właśnie w tych ostatecznych czasach jest naszym największym egzaminem. Jeśli je pokonamy będziemy żyli… jeśli nie…. będziemy powtarzać te ostatnią lekcję… niby nic ale trochę szkoda te 26000 lat…

Więc uszy do góry i uśmiechnij się do świata i do siebie samego. Jesteś tu i czytasz to więc już jest dobrze. Zaczniesz szukać, pytać, kwestionować, oczyszczać i podążać… włączysz Boskiego Autopilota… WELCOME HOME

z mnóstwem serdeczności
Kris